خوب از وقتی گوگل سرویس جدید خودش رو در مقابل فیس‌بوک راه‌اندازی کرده خیلی‌وقته که می‌گذره (البته از نظر من ‌ ) منظورم همون + هست.

تا حالا اتفاقی پیش نیومده بود که من رو مجبور به واکنش کنه، گهگاه از طرف دوستان لینکی با من share می‌شد و گوگل ایمیلی به من می‌زد که من هم بی‌معطلی پاکش می‌کردم. فکر کنم معلوم شده باشه که من اصلا تمایلی به استفاده از این سرویس گوگل ندارم و با وجودی که دوستان عزیزی اون مطالب رو با من به اشتراک گذاشته بودن، ترجیه می‌دادم تا بریزمشون دور.

اما امروز ایمیلی از طرف گوگل اومد که عنوانش برام جالب بود: «+8people have you in circles on Google»

در آخر یک تصویر هم از ایمیل مربوطه قرار می‌دم برای ثبت در تاریخ اما منظور من از این همه مقدمه چیه؟

خوب یک نکته اینه که گوگل یک چرخه از کاربران رو پیدا کرده که با هم مرتبط هستن و همه من رو در قسمت دوستانشون اضافه کردن.

دوم اینکه این موضوع رو به من ایمیل زده.

اگر دو مطلب بالا رو با دید من ببینید یک برداشت ازش خواهید کرد و اون اینه:

گوگل می‌تونه من و جامعه‌ی اطرافم و تمام اطلاعاتی که در سیستمش دارم رو به هر کسی که بخواد بده. وای وای وای وای. یعنی جامعه و آدم‌ها دارن به کجا می‌رن … بهتره بیشتر ادامه ندم و گرنه ممکنه چیزی بگم که به کسی بر بخوره و حالا بیا و درستش کن.

نکته‌ای که خیلی اذیتم می‌کنه دیدن اسم دوستانی است که می‌دونن آزادی و امنیت اطلاعات چیست ولی براشون اهمیتی نداره که چه کسی به این حریم شخصی نفوذ می‌کنه. حتی براشون اهمیت نداره که باعث می‌شن افرادی که اطلاعات مهمی هم دارن نفهمن که این سیستم‌ها چقدر می‌تونه براشون خطرناک باشه

الان دیگه سیستم ایمیل گوگل هم امن نیست و باید به فکر استفاده از میل‌سرور دیگری باشم

یا علی

تذکر: دوستان خیلی روشنفکر لطف کنن و نخونن چون هیچ‌گونه چرت و پرت روشنفکرانه‌ای رو تحمل نخواهم کرد.

به دوستی نتوان تکیه این زمان کردن
به روی آب، نمی‌باید آشیان کردن

به هر چه می‌نگرم، بی‌ثبات و لرزانست
تفاوتی نکند رو باین و آن کردن

چه جای شکوه دل، همدمی نمی‌بینم
در این دیار غریبم، چه میتوان کردن

برای یافتن یار یکدلی بگذشت
تمام عمر عزیزم، به امتحان کردن

بجاه و مکنت خود، تکیه آن چنان سست است
که اعتماد، به یاران مهربان کردن

دوباره ۳ روزی هست که خسته‌ام اما نه از کار (البته اگه بشه اسمش رو کار گذاشت) از اطرافیانم (خیلی از اون‌هایی که لینکشون کنار همین وبلاگه). از اطرافیانی که بعضی به بودن در کنارشون افتخار می‌کنن. نمی‌خوام بگم مشکل از اون‌هاست، نه از خودمه. هروقت سعی می‌کنم با دیگران کار کنم اینجوری می‌شم همیشه به خودم می‌گم که تنها کار کن، اگه فایده نداشته باشه، ضرر هم نداره. مردمی که اطرافم هستن بیشتر در این دو دسته قرار می‌گیرن:

۱- کسانیکه از صبح تا شب عین بلانسبت سگ دارن برای دیگران کار می‌کنن و براشون دم تکون می‌دن تا دو تا استخون بیشتر گیرشون بیاد. هر از گاهی هم پاشون رو از دایره‌ای که رئیس‌هاشون دورشون کشیدن بیرون می‌کنن و احساس پیروزی و شجاعت سراپاشون رو فرا می‌گیره.

۲- افراد رفاه‌زده‌ای که از سر سیری نمی‌دونن چیکار کنن و بعضی وقت‌ها برای تفریح جوگیر آزادی می‌شن ولی نمی‌دونن که آزادی اسباب‌بازی نیست. ذغال گداخته‌ایه که نه میشه انداختش نه نگه‌ش داشت.

البته شنیدم که افراد دیگه‌ای هم هستند که برای آزادی مردم زندگی می‌کنن اما به چشم خودم ندیدم.

خسته‌م، از بودن با این آدم‌ها خسته‌م. فکر کنم باید کلا آدم‌های دور و برم رو عوض کنم البته آدم‌ها که نمی‌رن من باید برم. از طرفی می‌گن هرجا بری آسمون همین رنگه، راست می‌گن؟ باید حداقل یکبار امتحان کنم.

چرا هر چی می‌گردم کسی نیست که بخواد برای مردم کار کنه یعنی اینقدر این دنیا لذت بخشه که هیچ وقت سیرمونی نداره یا برای مردم کار کردن یعنی حماقت؟

خوب طبق معمول چند روزی که به خودم و خدام تکیه کنم و از این مردم فاصله بگیرم حالم بهتر میشه و همه چی رنگ بهتری پیدا می‌کنه. منم حساسیتم کم میشه.

کی قراره این شرایط عوض بشه؟ نمی‌دونم فقط می‌دونم که باید تا لحظه‌ای که نفس دارم تلاش کنم.

حتی اگه همه جا رو بوی تعفن خودخواهی پر کنه، من باید آزاد بمونم و برای آزادی مردم تلاش کنم.

یا علی از تو مدد که دیگه توان ندارم

استفاده از یک محصول بسته یا یک ابزار انحصاری یا در کل استفاده از یک تکنولوژی جدید که هیچ دانشی از تولید یا کارکردش نداریم کار بسیار خطرپذیریست. اینکه چه اتفاقی خواهد افتاد فقط و فقط به شانس ما و نیت کسی که آن او درست کرده است بستگی دارد.

اتفاقی که چندوقت قبل در مورد یکی از محصولات اپل افتاد این بود که اپل اطلاعات مکان‌هایی که کاربران گوشی همراهش رفته بودند را ذخیره می‌کرد. با توجه به اینکه اپل بعد از فاش شدن این موضوع، ادعا کرد قصد داشته است تا با استفاده از این اطلاعات خدمات بهتری را به کاربرانش ارائه دهد، عده‌ای از مردم این کار اپل را درست دانستند اما سؤال اینجا است که چرا اپل این عمل خودش را به اطلاع کاربرانش نرسانده است یا فعال بودن یا نبودنش را به خواست کاربر محول نکرده است؟

زندگی در دنیایی که هر محصول تولیدشده‌اش بخواهد کاربرانش را رصد کند (تحت نظر بگیرد) خیلی خوشایند نیست.

از طرف دیگر، چند درصد از شما حاضر هستید تا محصولی را استفاده کنید که هیچ‌کس به جز شرکت سازنده‌اش، توان حمایت و کمک به شما را هنگامی که در استفاده از آن محصول دچار مشکل شده‌اید، ندارد؟و تازه خود شرکت تولیدکننده هم هیچگونه تمایلی به حمایت و کمک به شما که خریدار محصولش هستید نشان نمی‌دهد.

در دسترس نبودن دانش، امکات حمایت ما، از خودمان، در برابر محصولات مصرفی‌مان را می‌گیرد. این موضوع خیلی بیشتر قابل تأمل خواهد بود اگر در تک‌تک محصولاتی که استفاده می‌کنید به همین امنیت استفاده از محصول فکر کنید.

مسأله، در حال حاضر آزاد بودن یا انحصاری بودن نیست بلکه میزان اهمیت داشتن این موضوع برای ما، مسئله‌ی اصلی بحث است.

اخیراً درگذشت استیو جابز بنیانگذار اپل، پیکسار و نکست و در پی آن عکس‌العمل‌های طرفدارانش و در نهایت اظهار نظر جنجالی ریچارد استالمن بنیانگذار جنبش نرم‌افزار آزاد و پروژه‌ی نرم‌افزاری گنو در مورد استیو جابز، باعث بوجود آمدن برخوردهای شدیدی میان طرفداران آن‌ها شده است.

استیو جابز بنیانگذار و حامی تعدادی از تکنولوژی‌های پیرامون ما است اما:

آیا این تکنولوژی‌ها، تکنولوژی‌های خوبی هستند؟ لزوماً نه. در ابتدای این گفتار بعضی از این دلایل را نوشته‌ایم. نبود آزادی در استفاده، حمایت نکردن از کاربر و منتشر نشدن دانش و از همه مهمتر ایجاد جامعه‌ای متشکل از افراد صرفاً مصرف‌کننده از بزرگترین مشکلاتی است که محصولات انحصاری بوجود خواهند آورد(از جمله تولیدات استیو جابز).

آیا او به تنهایی و بدون کمک قوانین توانسته به این جایگاه برسد؟ مسلماً نه. قوانینی مانند پتنت و کپی‌رایت برای کسانیکه از آن استفاده می‌کنند ابزاری قدرتمند است، حال بعضی از افراد می‌گویند که چرا ما کاربران دانش(نرم‌افزار) آزاد نه تنها از این ابزار قدرتمند استفاده نمی‌کنیم بلکه با استفاده از این ابزارها(قانون‌ها) به شدت مخالفت هستیم. علاقه‌مندان استیو جابز و بیل گیتس بسیارند اما، همه‌ی آن‌ها نتوانسته‌اند به موفقیت این افراد دست یابند. این افراد با استفاده از قانون‌هایی مانند کپی‌رایت و پتنت که قدرت مضاعفی به آن‌ها می‌دهد(مانند دوپینگی که یک ورزشکار انجام می‌دهد)، با دیگران رقابت می‌کنند( البته این قوانین بیشتر از اینکه به شما قدرت دهند، قدرت دیگران را تضعیف می‌کنند). طرفداران دانش(نرم‌افزار) آزاد بر این باورند که این قوانین به شدت برای جامعه مضر است و حقوق جامعه را از بین می‌برد و آزادی آنان را سلب می‌کند. از این رو به هیچ‌وجه سعی نمی‌کنند تا از این قوانین برای پیشبرد اهداف خود استفاده کنند. بحث بر سر این موضوع بسیار فراتر از حد این گفتار است و اگر مایل بودید می‌توانید بیشتر در این مورد در اینترنت جستجو کنید و دلایل موافقان و مخالفان این قوانین را بخوانید.

آیا ایده‌های خلاقانه کافی است تا انسانی را بزرگ و تکرار نشدنی بدانیم؟

از طرفی دیگر همین جا باید مشخص کنیم که پاسخ به سؤالات بالا برای عده‌ای مثبت است. آری برای عده‌ای از مردم رسیدن به جایگاه افرادی مثل استیو جابز یک آرزو است و آرزویی نه از روی نادانی بلکه با دانایی کامل نسبت به آنچه استالمن و امثال ما می‌گوییم. آگاهی از اینکه موفقیت، موفقیت است حتی اگر مجبور باشیم برای رسیدن به آن هزاران نفر را قربانی کنیم. یکی از دلایل شباهت امثال هیتلر به یکدیگر از آگاهی نسبت به این موضوع شروع می‌شود.

آگاهی از اینکه قدرت مهم است و مهم نیست در راه رسیدن ما به قدرت، چه انسان‌هایی که نه تنها قدرت خود را از دست می‌دهند بلکه گاهی حتی نمی‌فهمند که می‌توانند قدرت داشته داشته باشند، نمی‌توانند بفهمند که حق دارند فکر کنند و تصمیم بگیرند و در اتفاقات اطراف خود تاثیرگذار باشند. آن‌ها فقط انسان‌هایی مصرف‌کننده بار می‌آیند که هیچ آزادیی در انتخاب آنچه مصرف می‌کنند، ندارند.

آگاهی از اینکه انحصار دانش، قدرتمندترین سلاح آن‌ها در راه رسیدن به قدرت و موفقیت است. پس تا می‌توانند سعی می‌کنند دیگران را از رسیدن به دانش محروم کنند و در این راه نه تنها از نشر دانش جلوگیری می‌کنند بلکه با تفکرات دانشجو هم مقابله می‌کنند و قبل از آنکه شما بدانید جلوی شما را می‌گیرند.

آنچه شما بهشت اپل می‌نامید چون در آن راحت هستید را ما زندانی با دیوارهای بلند در برابر خواست برای دانایی می‌دانیم. زندانی با خندق‌های عمیق در راه رسیدن به آزادی.

مسئله‌ی مهم‌تر این است که بسیاری از ما حتی باوجود این همه تفاوت‌های عمیق و بزرگ بین این دو دیدگاه و تولیداتی که تفاوت این نگرش‌هاست، از روی دیگر این سکه یعنی اثرات و محصولات دانش آزاد در جامعه‌ی خود بی‌خبریم. چند درصد از ما می‌دانیم که شاهرگ سیستم‌های حیاتی جوامع‌مان در دستان دانش(نرم‌افزار) آزاد است. سیستم‌هایی که فقط شمردنشان چندین صفحه خواهد شد. چرا ما چیزی در این مورد نشنیده‌ایم؟ پاسخ این سؤال یک کلمه دو قسمت دارد: مردم و رسانه. درست است تقصیر اصلی به گردن خودمان است. مایی که فکر نمی‌کنیم، مایی که برای آزادی خود تلاش نمی‌کنیم، مایی که هر چه بگویند باور می‌کنیم. درباره‌ی خود گفتن را اجازه بدهید همین‌جا تمام کنیم که ما مجوز نداریم بیش از این فکر کنیم.

عامل دیگر رسانه‌ها هستند. به راستی رسانه‌ها از جان ما چه می‌خواهند؟ آیا تا به حال فکر کرده‌اید که چرا فقط از رسانه‌های اطرافمان اخبار امثال استیو جابز و بیل گیتس را می‌شنویم؟ پاسخ این سؤال یک جمله است، چون همه‌ی آن‌ها از یک تفکر سرچشمه می‌گیرند. دست رسانه‌ها در جیب سرمایه‌داران و محصولات سرمایه‌داران در فریاد رسانه‌هاست.

نه تنها دانش آزاد بلکه بسیاری از تفکرات اجتماعی مشابه نیز هیچ‌گاه از رسانه‌ها حمایت نشده‌اند.

سال‌هاست که در گوش ما زمزمه کرده‌اند که هدف، موفقیت به هر قیمتی، قدرت به هر وسیله‌ای، و کسب دانش با هر نتیجه‌ای است. در چنین دنیایی به راستی شاید چهره‌ی مجازی(آواتار) این چنین افرادی، چهره‌ی افرادی مانند استیو جابز باشد. به شما قول می‌دهم هر کدام از این بت‌های انحصارگر اگر بشکنند آواتار و قله‌ی آرزوی هزاران نفر خواهند شد.

بیایید متفاوت دیدن را تجربه کنیم. برای یکبار هم که شده آنچه خودمان می‌خواهیم ببینیم نه آنچه نشانمان می‌دهند. شاید حقیقت متفاوت‌تر از آنچیزی بود که تا به حال می‌دیده‌ایم. در آن صورت است که می‌توانیم متفاوت فکر کنیم و متفاوت نتیجه بگیریم حتی اگر به همین جایی برسیم که الآن هستیم حداقل تلاش خود را کرده‌ایم هر آنچه بوده دیده‌ایم، نه فقط آنچه دیگران می‌خواهند.

اگر تصمیم گرفته‌اید جور دیگری ببینید پس اندکی با ما همراه شوید. درست است، ما مخالف آنچیزی هستیم که شما باور دارید اما، براستی چرا؟

بیایید تا با هم دلایل آن را بررسی کنیم:

آیا می‌توان بدلیل اینکه شرکتی مانند اپل گوشی مستطیلی با گوشه‌های گرد تولید کرده، دیگران را از تولید محصولی مستطیلی با گوشه‌های گرد، منع کنیم؟

این یک مثال در مورد مفهومی به نام پتنت است که توصیه می‌کنم در مورد آن بیشتر جستجو کنید و نظر موافقان و مخالفان آن را بخوانید و تنها به نظر ما اکتفا نکنید. آیا دوست دارید تا همه‌ی گوشی‌های جهان یکسان باشند و آیا واقعاً همه‌ی مردم یک شکل سلیقه دارند؟ و آیا لغت تولیدکننده‌ی برتر و نابغه‌ی تکرار نشدنی برای انسانی با این تفکر و عملکرد منطقی است؟

ما حتی دوست نداریم تا پدر و مادرمان بدانند کجا می‌رویم، با چه کسی صحبت می‌کنیم و چه می‌گوییم. آینده‌ای را تصور کنید که نهادی می‌تواند بداند شما کجا می‌روید، با چه کسی صحبت می‌کنید و چه می‌گویید. شما را نمی‌دانم اما زندگی در چنین دنیایی برای ما قابل تحمل نخواهد بود.

حال به سراغ سخنانی که استالمن زده برگردید و دوباره آن‌ها را مرور کنید. امیدوارم طور دیگری قضاوت کنید.

یا علی

نبشته‌های دیگر دوستان:

مقاله ۱

مقاله‌ ۲

مقاله ۳

مقاله اریک ریموند

مقاله ۵

مقاله ۶

مقاله ۸

امروز تصمیم گرفتم تا حرفی رو که بارها با فلسفه و جامعه‌شناسی به دیگران زدم رو با ریاضیات ثابت کنم.

«نرم‌افزار آزاد متن‌باز نیست»

جمله‌ی بالا رو شاید خیلی‌هاتون قبول نداشته باشید چون جور دیگری به شما تلقین شده. برای همین مجبورم با یک استدلال ساده ریاضیات براتون بگم:

فرضیات مسئله:

X=آزادی کاربر

مجموعه A = متن‌باز

مجموعه B = آزاد

مسئله:

آیا مجموعه‌ی B زیرمجموعه‌ی A است؟

حل مسئله:

۱- با توجه به اینکه متغیر X در مجموعه‌ی A لزوما همیشه نیست.

۲- متغیر X همیشه عضو مجموعه‌ی B است.

در نتیجه:

مجموعه‌ی B همیشه عضوی از مجموعه‌ی A نیست یعنی نرم‌افزار آزاد لزوما زیر مجموعه‌ی متن‌باز نیست.

یا علی

در لینک زیر یک نظرسنجی در آیدنتیکا گذاشتم که اگر پاسخ بدید برای من مفید خواهد بود.

http://identi.ca/main/poll/4fdacddb-b626-4f5b-abcc-736fe204fb79

دوستانی هم که در آیدنتیکا عضو نیستن همین‌جا انتخابشون رو بگن تا دستی با نتایج جمع کنم.

یا علی

مقدمه:

در این که مافیا شبیه‌سازی سیاستی است که امروزه و در طول هزاران سال تاریخ بشر، دنیا را کنترل کرده است بحث نمی‌کنم، اما قرار است تا امروز روایت خودم را از بازی مافیا براتون تعریف کنم

اولین بار مصطفی روشناوند توی اتوبوس سفر به اصفهان من رو با روش این بازی آشنا کرد(بابت این موضوع خیلی ازش ممنونم). من اون موقع گفتم که خوب اگر کسی بخواهد راست بگوید می‌تواند و کسی نمی‌تواند جلوی او را بگیرد مثلا اگر مافیا بود، به همه بگوید من مافیا هستم و بازی تمام شود. در آن لحظه به چیزی که بعدا تجربه‌اش کردم فکر نمی‌کردم و آن این بود که اگر شهروند بودی چه؟

گذشت تا فردا شب که در میدان نقش جهان با تعدادی از دوستان برای اولین بار این بازی را انجام دادم. در مورد اینکه چرا حاضر به انجام این بازی شدم باید بیشتر توضیح بدم:

خوب من موافق بازی‌ای که دروغ و فریب دیگران مبنای توانایی انسان‌ها باشد نیستم پس نباید بازی می‌کردم اما چون می‌خواستم قدرت راستگویی را بدانم و معتقد بودم که می‌توان راست گفت و این بازی را بازی کرد و برد، در این بازی شرکت کردم.

بازی چطور پیش رفت مهم نیست، مهم این است که من در تمام مدت شهروند بودم و حتی یکبار هم موفق به تشخیص مافیا نشدم و این نه به راستگویی ربط داشت و نه به قدرت تشخیص من (که تازه فهمیدم چقدر کودنم)، بلکه به عمل من مربوط بود. درست است من عمل کردم و حرف زدم و دلیل آوردم بدون اینکه حقیقت را بدانم و تعدادی شهروند را از بازی بیرون کردم.

من سعی کردم صادقانه بازی کنم اما نتیجه چیزی شد که من نمی‌خواستم.

در طول بازی حتی یکبار هم کاندید حذف به عنوان مافیا از سوی دیگران قرار نگرفتم یعنی توانستم صداقت خود را به دیگران نشان دهم اما خوب این که کاری ندارد، در بین افرادی که می‌خواهند دروغ بگویند، دروغ نگویی و همه به تو اعتماد کنند.

نکته‌هایی که فهمیدم و احساسی که بعد از پایان بازی داشتم:

احساس بدی داشتم وقتی دیدم هر که را که به عنوان مافیا تصور می‌کردم اشتباه بود و حتی دلیل بیرون رفتن خیلی از آن‌ها بودم. بسیار بسیار حال بدی داشتم اما نکاتی را هم در مورد این بازی فهمیدم.

اول اینکه اقلیت آگاه (انسان‌های بد) در اکثر مواقع می‌توانند براکثریت ناآگاه (انسان‌های خوب) پیروز شوند البته این در صورتی است که روند بازی به دروغ‌گویی استوار باشد وگرنه اگر بازی بر صداقت باشد، اکثریت ناآگاه (انسان‌های بد) است که بر اقلیت آگاه (انسان‌های خوب) پیروز می‌شوند.

دوم اینکه درست بودن و راست گفتن فردی، مهم نیست و در یک جامعه باید همه خواهان درستی باشند اما مسئله‌ی مهم وقتی است که یکی از این افراد راستگو، خود جزو مافیا بشود یعنی با دروغ گفتن بتواند منافعی را کسب کند، آنوقت آیا باز هم راست خواهد گفت؟ این مسئله‌ای است که باید بیشتر در مورد آن فکر کنم.

سوم اینکه تصمیم‌گیری و قضاوت درباره‌ی آنچه نمی‌دانیم، بدترین کاری است که می‌توان انجام داد و آنچه مرا بعد از این بازی بسیار ناراحت کرده بود همین قضاوت‌های نادرستم بود.

تصمیم گرفته‌ام تا در بار بعد که این بازی را انجام می‌دهم، هم راستگویی خود را حفظ کنم و هم دیگر قضاوت نادرست انجام ندهم. ببینم اینگونه نتیجه چه می‌شود؟

این بازی رو به همه توصیه می‌کنم مخصوصا کسانیکه فکر می‌کنند خوب بودن برای قضاوت کردن در این جامعه کافی است. تجربه‌ی مفیدی خواهد بود.

خوب من آدم معتقد به مذهبی هستم پس برای حل این مشکل به آنچه از اسلام شنیدم رجوع کردم و دو نکته‌ی جالب دریافتم:

۱- چیزی را بدتر از دروغ‌گویی در اسلام نیافتم

۲- قضاوت در مورد دیگران را جز خداوند، شایسته‌ نیافتم.

ای کاش می‌توانستم کمتر قضاوت کنم یا اصلا قضاوت نکنم

یا علی

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت
مست گفت ای دوست این پیراهن است افسار نیست

توضیح: یک ماشین سریع میزنه بقل و دو تا نقابدار می‌پرن بیرون. ناظران فکر می‌کنن مامورین امنیت یکی از جاسوسان سیا رو که تا حالا ۱۰ تا از سران کشورها رو در دنیا، نیست و نابود کرده، گرفتن.

یکی از ناظران از روی کنجکاوی با موبایلش این حرکت رو فیلم برداری می‌کنه بعدفیلم رو می‌برن تا با دستگاه‌های مخصوص کند کنن. تازه معلوم میشه که دو تا از ماموران محترم انتظامی یک بانوی محترم رو دارن ارشاد می‌کنن و برای صورت حساب اون رو به طرف صندوق حساب ارشادشدگان راهنمایی می‌کنن.

صندوقدار(محتسب): گفت مستی زان سبب افتان و خیزان میروی

خجالت بکش بی‌دین، این چه وضعیه

بانوی محترم(مست): گفت جرم راه رفتن نیست ره هموار نیست

جرم من چیه تمام جامعه ایجوریه، مشکل جامعه است

صندوقدار(محتسب): گفت دیناری بده پنهان و خود را وا رهان

دوتا انگشت لاکی داشتید، یه روسری توری، یه سیگار، یه ماتیک و ۱۰ سانت کوتاهی مانتو. حسابتون میشه ۱،۲۲۰،۰۰۰

بانوی محترم(مست): گفت کار شرع کار درهم و دینار نیست

صندوقدار(محتسب): گفت آگه نیستی کز سر در افتادت کلاه

حواست نیست، با چه وضعی اومدی بیرون، بی‌دین

بانوی محترم(مست): گفت در سر عقل باید بی کلاهی عار نیست

دین به این نیست، به زور نگفتن و ظلم نکردنه

صندوقدار(محتسب): گفت می بسیار خوردی زان چنین بیخود شدی

این رسانه‌های غربی روت تاثیر گذاشتن

بانوی محترم(مست): گفت ای بیهوده گو حرف کم و بسیار نیست

اینا بهانه است، مشکل کلی‌تر از این حرف‌ها است

صندوقدار(محتسب): گفت باید حد زند هشیار مردم مست را

باید تا حاکم شرع، تو رو مجازات کنه

بانوی محترم(مست): گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست

شرع کو که حاکم داشته باشه

یا علی

برای علاقه‌هایی که عمیق‌اند، ندیدن و نبودن هرگز بهانه‌ی از یاد بردن نیست

یا علی

منبع: http://forums.animworld.net/thread26751.html

یک جمله یک فردی ۱۴۰۰ سال پیش گفته که تازه داریم در قرن ۲۱ با این همه فناوری بهش می‌رسیم خوب این جمله چیه؟

زکات علم نشر آن است                                    امام علی

از نظر من که طرفدار دانش آزاد هستم قابل درک نیست که انسانی هزار سال قبل امروز رو دیده باشه. هرچقدر فکر می‌کنم نمی‌تونم درکش کنم.

این تازه یکی از هزاران جملات این شخص است حالا هرچی دوست داری اسمش رو بزار ولی این باعث نمی‌شه تا از ارزش‌های اینچنین فردی کم بشه

من که عاشقشم

یا علی

اگر شما هم مثل من غفلت کردید و یکی پشت سیستمتون نشست و فایرفاکس شما رو با ۱۰۰ تا تب بست و آخرش هم گزینه‌ی ذخیره نکن رو انتخاب کرد و تیک «این سوال رو دوباره نپرس» رو هم گذاشت ، این راهنما به دردتون می‌خوره .

اول یک درود به روح اون کسی که با شما این کار رو کرد می‌فرستید و بعد راهنمای زیر رو اجرا می‌کنید :

۱- در نوار آدرس فایرفاکس about:config رو وارد کنید – انگار که قراره وارد اون یه آدرس اینترنتی است .

۲- پیغام رو قبول کنید – این پیغام مسئولیت خرابی‌های احتمالی رو به خود شما واگذار می‌کنه .

۳- عبارت « browser.tabs.warnOnClose » رو پر کادر جستجو وارد کنید و اگر مقدار مقابلش fulse بود اون رو با دوبار کلیک به true تغییر بدهید .

۴ این کار رو با ۲ عبارت « browser.warnOnQuit » و « browser.warnOnRestart » هم انجام بدهید . خالا دوباره پرسش ذخیره‌سازی ظاهر خواهد شد .

۵- قبل از بستن فایرفاکس از تب history گزینه‌ی resrote previous session را کلیک کنید.

یا علی